Eerste recensie ‘Als ik terugkijk’

Gisteravond ontving ik de eerste recensie over mijn debuutroman ‘Als ik terugkijk’. Mieke Wijnants had de moeite genomen om mijn boek te lezen en er een uitgebreide inhoudelijke analyse van te maken.

Dit is de link naar haar website. Recensie ‘Als ik terugkijk’

http://miekewijnantsrecenseert.nl/2017/12/08/recensie-als-ik-terugkijk/

Bij deze mijn hartelijke dank Mieke.

 

Tot gauw,

 

Ber Runderkamp

Advertentie

Eerste radio-interview

Gisteravond rond zes uur zat ik gespannen te wachten op het telefoontje van Radio Beverwijk. Zoals afgesproken. Ik was me aan het voorbereiden en probeerde mogelijke vragen te verzinnen, die gesteld zouden worden. En ik zocht passages uit ‘Als ik terugkijk’ mocht ik gevraagd worden een stukje voor te lezen, dan wilde ik een passage dat mogelijk kopers/lezers triggerde en geïnteresseerd maakte. Naarmate de klok richting half zeven kroop, werd ik zenuwachtig. Trillende benen, bevende vingers. Het was mijn eerste radio-interview ooit. Ik was al lang blij dat het een telefonisch interview was, ipv een studio interview.

Diep zuchtend keek ik naar mijn telefoon en prompt ging hij af.

Al met al was het een hele fijne ervaring, Eddy, de presentator van het programma was vriendelijk en stelde inhoudelijke vragen over het boek, maar ook over mij als schrijver zijnde. Wie mijn inspiratiebronnen zijn, hoe ik met schrijven ben begonnen en waar het boek over gaat.

Aan het einde van het interview heb ik Eddy beloofd dat ik de redactie een boek zou toesturen, dit vond hij fantastisch.

Om het interview te luisteren, verwijs ik jullie naar mijn facebookpagina. https://www.facebook.com/berrunderkamp/ Ik moest wat creatief zijn met opnemen, omdat ik hier geen geluidsbestandjes kan toevoegen en op facebook ook niet. Daarom heb ik, heel omslachtig, het geluidsfragment maar gefilmd.

Als het aan mij ligt was dit niet mijn laatste radio-interview. Ik heb er een positief gevoel aan overgehouden en hoop dat de boodschap goed overkwam.

 

Tot dusver en tot gauw,

 

Ber Runderkamp

Droom waargemaakt; boekrelease.

Vrijdag 17 november 2017. Voor mij een dag om in te lijsten. Vandaag is namelijk de dag dat mijn boek wordt uitgegeven!

Ik heb jaren naar dit moment, deze dag toegeleefd. Sinds de droom zich voor het eerst aandiende, heeft het me niet meer losgelaten, en moest ik de droom najagen en verwezenlijken. Vandaag is dat dus eindelijk gebeurd. ‘Als ik terugkijk’ heeft een lichaam. Becky van Loef mag gaan leven in de verbeelding van mijn lezers.

 

Ik kan nog meer woorden vuil maken aan deze dag, maar dat zou het geen eer toedoen. Meer woorden heb ik niet, meer woorden vind ik op dit moment niet. Mijn boek is uit en dat doet mijn hart opleven en mijn lach stralen. Becky van Loef, ik zend je hierbij de wijde wereld in.

Mijn debuutroman heet ‘Als ik terugkijk’. Het wordt uitgegeven door uitgeverij Boekscout en is via hun webshop te bestellen. Voor meer informatie volg deze link:

https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=8193

Veel leesplezier en natuurlijk hoor ik graag wat jullie ervan vinden.

 

Tot gauw,

 

Ber Runderkamp

Becky van Loef

Gisteren kreeg ik naar aanleiding van het bericht Bedankt lezers een vraag van een van mijn lezers: ‘Waar gaat het boek over dat binnenkort uitkomt?’

Mijn debuutroman heet: ‘Als ik terugkijk’.

Het hoofdpersonage is Becky van Loef. Wanneer haar vader overlijdt, erft ze een uitnodiging voor een religieus festival. Om erachter te komen wie haar vader écht was en waarom hij de keuzes maakte die haar leven en dat van haar zus blijvend (mis)vormde, gaat ze in op de uitnodiging en reist af naar Spanje. Daar komt ze in aanraking met vrienden van haar vader en de leer die hij volgde. Becky’s vader bleek een sleutelrol te spelen binnen de leer. Becky probeert de keuzes en het beeld dat anderen van haar vader hebben, te rijmen met de man die zij kende. Terugkijkend herbeleeft ze levensveranderende momenten en de rol die haar vader daarin speelde.

Onderwerpen die in het boek aangesneden worden zijn onder andere:

Religie
Depressie
Vriendschap
Eenzaamheid
Seksueel misbruik
Psychiatrie
Liefde

 

Tot gauw,

 

Ber Runderkamp

Sterrenkind

Zoals ik eerder al schreef, ligt mijn verhaal op dit moment bij de redigente. Zij voorziet mijn verhaal van opmerkingen en waar mogelijk, verbeteringen van taal- en grammaticafouten.

Bij deze wil ik graag een passage uit mijn boek met jullie delen. Dit zal nog niet de uiteindelijke versie worden, maar wel een goede indicatie. Het stuk dat ik met jullie wil delen is het volgende:

Als ik terugkijk, wat ik vaak doe. Zie ik patronen. Golven. Sommige zijn om op te surfen en anderen om te laten gaan. Vandaag heb ik vaak teruggekeken tot dit moment. Het enige dat ik zie zijn mijn voeten, de wankele houten stoel waarop ik sta en de zwangerschapstest op de vloer. Het zelf geweven touw om mijn nek schuurt. Ik ruik mijn eigen angstzweet en hoor mijn adem tekeer gaan, netals de treinen die me ’s nachts vaak wakker houden. En de jeuk. De onstilbare jeuk. Mensen hebben al zo vaak gezegd, jeuk is erger dan pijn. Als dat zo is, dan heb ik liever geen van beide. Mijn naam is Becky van Loef.

Op de begrafenis van mijn vader was mijn beste en enige vriendin Karin met haar zoontje Leo. Twee jaar terug kreeg Leo een ernstig ongeluk. Hij reed op zijn fietsje en werd geschept door een auto. De chauffeur reedt door en gooide honderd meter verderop een halfvolle fles wodka in de berm. Leo is nooit meer hetzelfde geworden. Hij heeft een Niet Aangeboren Hersenaandoening. Kort, NAH. Het beste kind begon bij de inleiding van de kerkmis te dansen op het altaar. Karin probeerde hem uit alle macht naar de banken terug te halen. Leo kent zijn eigen krachten niet en is vier keer zo sterk dan zijn moeder. Uiteindelijk ben ik er samen met Karin naast gaan dansen. Ook de tweeling, waar ik later nog wel over vertel, deden mee. 

Als ik terugkijk, wat ik vaak doe. Zie ik dat als mijn leukste moment in jaren. De verontwaardigde blik van mijn moeder was goud waard. Net als bij de rest van de mensen die aanwezig waren op de uitvaart van mijn vader.

Karin bleef zich onophoudelijk verontschuldigen na de mis.

Ik kon alleen maar hoofdschuddend lachen. Toen ik mezelf weer enigszins onder controle had, fluisterde ik haar toe: ‘Het geeft niet. Leo kan er niets aan doen. Het komt door die dronken aap,’

Karin omhelsde me en barstte in tranen uit.

Op dat soort momenten voel ik warmte in mijn hartstreek. Dan zie ik patronen. Soms zie ik ook de toekomst in het verleden. Vandaag zie ik het gevolg van dat verleden. Als je goed kijkt, zie je een meisje dat nooit echt meisje is geweest. Een meisje dat nooit opgegroeid is, of te snel.

Als de steunbalk het maar houdt. Zeg ik tegen mijzelf. Het touw is sterk genoeg. Dat heb ik zelf gewoven. De balk heeft mijn vader geplaatst. Ik vind het tijd om zijn woorden en zijn geloof op de proef te stellen en kijk weer naar mijn voeten op de wankele stoel.

Vooralsnog gebruik ik de werktitel: Het Sterrenkind. Laatst kwam ik erachter dat er al een boek bestaat met dezelfde titel. Echter voelt deze titel zo goed voor mijn verhaal dat ik twijfel. Een vraagje aan jullie, mijn lezers en volgers, wat zouden jullie doen? Gaan voor de titel die goed voelt? Of een andere en unieke titel nemen.

Graag zie ik jullie reacties en/of tips tegemoet.

 

Tot zover en tot gauw,

 

 

Ber Runderkamp

Redigeren

Door de jaren heen schreef ik meer dan tien verhalen die uiteindelijk in de vorm van een boek zouden kunnen verschijnen. Echter gaat daar een hoop werk aan vooraf. Voordat het verhaal dat in je hoofd zit, op papier staat en dan ook nog goed genoeg is om uitgegeven te worden ben je jaren verder.

Een van de verhalen waar ik zelf echt achter sta is het verhaal van Becky van Loef. Zij is het hoofdpersonage van het verhaal dat nu bij de redigent ligt. Vorig jaar eind april ben ik met het verhaal begonnen. Begin mei van dit jaar had ik het verhaal geschreven, maar het voelde nog niet af. Wat ik ook probeerde, ik kreeg het met extra passages of het weglaten van bepaalde stukken, niet naar mijn zin. Ik stuurde het naar de redigent en liet het nakijken. Door het commentaar dat ik ontving, kreeg ik nieuwe ingevingen. Ik besloot het verhaal volledig te herschrijven. Zelfs het vertelperspectief paste ik aan. Zodoende schreef ik in twee maanden tijd een compleet van het origineel verschillend verhaal. Op dit moment ligt die versie bij de redigent.

Redigeren is als een steen die je in een stil meer gooit. Eerst veroorzaakt de plons hoge golven, waardoor het meer geen helder beeld reflecteert. Naarmate de tijd verstrijkt worden de golven rimpels. Uiteindelijk verdwijnen de rimpels tegen de oever en blijft de spiegel van het meer over. Het uiteindelijke verhaal. Het boek.

Dit keer ben ik er meer overtuigd en vind het verhaal meer af dan de eerste versie. In spanning wacht ik het commentaar af en kan het niet afwachten om bezig te gaan met de laatste puntjes van de i.

 

Tot gauw,

 

Ber Runderkamp

Wereld op zich

Toen ik voor het eerst iets schreef, kwam er zoiets van een woordenstroom op het papier dat vooral aan het einde van de zin moest rijmen. Onsamenhangend en op het eerste zicht niets met elkaar te maken. Soms waren het woorden die interessant klonken of er leuk uitzagen in combinatie met andere woorden. Ik schreef honderden van dat soort verzen/gedichten. Alsof die eerste honderden de weg vrij maakte voor betekenisvolle gedichten.

Soms had ik het gevoel alsof ik een laag stof weg blies van mijn eigen creatieve vermogens. De gedichten en verzen begonnen nog meer betekenis te krijgen toen ik schreef in de vorm van therapie en verwerking voor gebeurtenissen die indrukwekkend waren.

In 2008 verlegde ik mijn interesse van gedichten naar verhalen. Het eerste verhaal dat ik schreef besloeg uiteindelijk bijna 1100 pagina’s. Ik was niet te stoppen, de woorden kwamen als een oneindige stroom. In 2010 begon ik met gitaarles. Plotseling opende zich een hele nieuwe wereld. Ik kon gedichten ook muzikaal gaan verwerken tot liedjes. Die uitdaging nam me volledig in beslag. Ik vond er massaal voldoening in.

Over de jaren kwam ik erachter dat de woordenstroom waar ik het eerder over had door sturing nog effectiever en doelgerichter ingezet konden worden om tot een bijzonder resultaat te komen. Ik begon mijzelf te verdiepen in ‘het schrijven’. Door deel te nemen aan schrijfworkshops leerde ik over zinsdelen, woordritme, beeldend schrijven, show don’t tell, creatief schrijven en meer aspecten die het schrijven behelzen.

Vandaag de dag lees ik weleens passages van verhalen die ik jaren geleden schreef en bemerk dat het anders kan. Dat is precies wat ik de afgelopen weken ben gaan doen. Een verhaal herschrijven. Zelfs het vertelperspectief heb ik aangepast. Van het ‘zij’ perspectief ben ik gaan schrijven in het ‘ik’ perspectief. Dit biedt zoveel meer mogelijkheden. Je kunt ermee dieper in het personage kruipen en de lezer nog meer meenemen in de belevingswereld van het hoofdpersonage.

Laat ik het hoofdpersonage van het verhaal voorstellen: Becky van Loef. Ze woont op de bovenste verdieping van een flat en heeft daarmee uitzicht over het centrum van de stad. Hoewel de rook uit de vervuilende pijpen van de staalfabriek haar uitzicht domineert, weet ze dat er meer is. Mensen in haar omgeving benoemen de lelijke staalfabriek en hangen er gelijk een negatieve lading aan. Becky richt zich liever op het complete beeld. De rook is er, maar het is niet het enige dat ze ziet.

Zoals Becky naar buiten kijkt, kijk ik naar het leven. Ik probeer zo veel mogelijk het complete beeld zien. Dit geldt voor mensen, gebeurtenissen, stellingen, onderzoeken en het schrijven van een boek. Als lezer zijnde waag je jezelf aan de letters op de pagina’s die de alinea’s en hoofdstukken vormen. Als schrijver zijnde weet je dat het boek meer is dan alleen de letters op de bladzijden, een kaft en de naam van een auteur. Het is een wereld op zich. Een universum dat de lezer naar eigens inziens kan en mag creëren totdat zijn eigen complete wereld is gevormd.

Tot gauw,

 

Ber Runderkamp