Ravotten

Ik zie jullie vallen en daarmee mijn gemoed. Hoewel ik de warmte op mijn huid had willen voelen, liep het anders. Deze vier muren zijn nooit witter geweest dan nu. Ze werden mijn wereld. Liever had ik ze geel geschilderd, als de zon. Bij het vooruitzicht van de kou en de ijzelige nachten, word ik rillerig.
‘Heb je zin om een wandeling te maken?’, vraagt mijn vriendin opgewekt.
Afwezig knik ik en dwing mezelf naar het heden. ‘Lekker door de bladeren ravotten?’
‘Ja, we doen alsof. Voorzichtig.’
Mank loop ik naar buiten. Alles beter dan de ijzige witte muren.

Advertenties

2 gedachtes over “Ravotten

  1. Ik frons altijd zo als het regent. Die regendruppels in mijn ogen enzo. Mijn schouders zitten ergens rond mijn oren en aangezien ik zelf wat donker ben (haar, wenkbrauwen, ogen, huid) ‘kijk ik zwart’ (oftewel: boos, chagrijnig). Toen het op een dag eens regende, zonder dat het water je in je gezicht slaat, deed ik het volgende: met gesloten ogen hief ik mijn gezicht omhoog, ik ontspande en genoot. (Niet aan te bevelen bij ernstige regenbuien.)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s